September 2026 bij de kerk in Stuer stopte ik even voor een pauze en zag deze eik uitsteken. dus erop af https://de.wikipedia.org/wiki/Dorfkirche_Stuer (duits) De dorpskerk (ook bekend als de Sint-Pieterskerk) in Stuer, een gemeente in het Mecklenburgse Merengebied in Mecklenburg-Voorpommeren, behoort tot de Evangelisch-Lutherse parochie van Stuer in het decanaat Neustrelitz, Mecklenburgs kerkdistrict van de Evangelisch-Lutherse Kerk in Noord-Duitsland. Geschiedenis Aan de zuidkant van het Plausemeer, tussen Plau en Röbel/Müritz aan de snelweg B198, staat de dorpskerk van Stuer op een heuvel, omgeven door een oude begraafplaats. Nog vóór de stichting van Plau noemde paus Alexander III het meer "lacus Sturichse" in een document uit maart 1178. In 1289 schonk bisschop Hermann van Schwerin het kathedraalkapittel tienden "in Sture" in de regio Waren. Op 29 september 1340 beleende Nicolaas III de parochie aan het klooster van Dobbertin. Bernhard II, als prins van Werle, schonk zijn vazal Andreas von Flotow alle eigendommen en rechten van het hele dorp Stuer, "Villa Sture", en de molen, en vanaf 1344 ook verdere landgoederen in de regio Malchow. Dit markeerde het begin van de bloei van de adellijke familie von Flotow in het gebied rond Stuer. De Flotows bereikten het hoogtepunt van hun macht toen hertog Albrecht van Mecklenburg in 1354 de regio's Malchow en Röbel aan hen toezegde. Documentaire gegevens over de introductie van de Reformatie op het platteland zijn uiterst zeldzaam, maar in 1532 verzocht de predikant Cyriacus von Bernburg in Stuer hertog Heinrich van Mecklenburg om hem te bevestigen in zijn protestantse parochie en hem de bediening van de sacramenten en andere kerkelijke taken toe te vertrouwen. Of dit verzoek succesvol was, is onbekend, maar er bestaat geen twijfel over dat de hertog het heeft ingewilligd, aangezien de Reformatie in 1532 al stevig gevestigd was. De familie Flotow van Stuer was al heel vroeg protestants geworden; de broers Dietrich, Hartwig, Jaspar en Melchior worden genoemd als inwoners van Stuer vanaf 1505. Al in 1524 hadden ze een lutherse geestelijke, Cyriacus von Bernburg, als tutor voor hun kinderen aangenomen en hem toegestaan ​​het Evangelie te prediken, omdat de geestelijkheid in Stuer "nogal onbekwaam en ongeleerd" was. Hij had deze functie vijf tot zes jaar vervuld toen de Flotows hem de parochie schonken, waar hij twee jaar lang het zuivere Evangelie predikte. Tot 1587 bezaten de Flotows leengoederen bestaande uit 34 landgoederen en dorpen met molens en meren. Hun hoofdverblijf was het kasteel in Stuer. Na de verwoesting van vele dorpen en landgoederen tijdens de Dertigjarige Oorlog brandde ook het kasteel in 1660 af en werd het als residentie verlaten.[9] Het bleef in het bezit van de familie von Flotow tot 1830, toen Georg von Flotow de voorouderlijke zetel verkocht aan de districtsbestuurder Gustav Dietrich[ von Oertzen. Hoewel zijn zoon Karl (Carl) Friedrich August von Flotow erin slaagde een deel van de bezittingen, waaronder het oude voorouderlijke landgoed, in 1853 terug te verwerven en in 1855 de eed van trouw af te leggen,hadden sommige landgoederen, zoals Neu-Stuer, al nieuwe eigenaren. Het patronaat van de kerk, dat sinds de tijd vóór de Reformatie in handen van de familie von Flotow was geweest, bleef echter bij hen. Architectuurgeschiedenis Op deze plek in Stuer stond al in de vroege middeleeuwen een kerk, zoals blijkt uit de getuigenis van de parochiepriester, Eberhard "Eurett, perner tho dem Sture," op een verkoopakte van de familie Flotow gedateerd 3 juli 1363. Tijdens de Dertigjarige Oorlog werd de kerk in Stuer eveneens verwoest. Er is geen informatie bewaard gebleven over de wederopbouw ervan. In 1658 zou de pastorie, die jaren eerder nieuw was gebouwd, zijn afgebrand. De huidige pastorie werd gebouwd in 1809. In 1717 werd het kerkgebouw opgetrokken als een vakwerkhal met een geïntegreerde westtoren in zijn huidige vorm. De zuidelijke portiek werd in 1750 toegevoegd. Rond 1900 werden er renovaties uitgevoerd in het kerkinterieur. Tot 1945 was het de beschermkerk van de familie von Flotow, meest recentelijk van Jürgen Tiedecke von Flotow (1902–1976), later medeoprichter van het Duitse Adellijke Archief. Helaas ging de kerkkroniek, die veel historische gegevens en informatie over de herkomst van het meubilair bevatte, in 1945 verloren. Van 1989 tot 1995 werden uitgebreide restauratie- en renovatiewerkzaamheden uitgevoerd onder de deskundige leiding van architecten Peter Andrees en Jörn Rau, en restaurateurs Heiko Brandner, Volker Ehlich en Bödecker & Schlichting. Beschrijving van het gebouw Exterieur Gerestaureerde vakwerktoren (2018) De kerk is een rechthoekig vakwerkgebouw van 10 meter breed en 24,5 meter lang, gebouwd op veldstenen fundamenten. Het wordt geflankeerd door een vakwerkportiek met een zadeldak aan de zuidkant en de half terugliggende vakwerktoren aan de westkant, die een noordelijke ingang heeft. De toren is bekleed met planken boven het zadeldak van het schip en wordt bekroond door een achthoekige piramidevormige spits bedekt met eikenhouten shingles. Interieur Interieur met Huisboom (2012) Het interieur wordt gekenmerkt door de zichtbare vakwerkwanden en het vlakke plafond met houten balken, waarvan de historische draagbalken grotendeels bewaard zijn gebleven. Het marmer met rode ondergrond De kerk zat dicht.