Esdoorn
De auto geparkeerd op de Car Parking Place, betaald en er na toe.
Het is er prachtig. Ik heb mijn route zo gepland dat ik er naar toe kon
gaan. Een pittige wandeling. Berg op. Berg af. Wat een wind.
Voorzichtig steen voor steen, voetje voor voetje, opstappen en
opstappen. En dan aan de andere kant naar beneden. Onderweg ontmoet je
gelijkgestemden, de meesten stukken beter met wandelen dan ik. Maar het
is te doen. En je zit hoog.
wat een ruimte. Wat is het warm. https://nl.wikipedia.org/wiki/Muur_van_Hadrianus
117 kilometer lang
Van zee naar zee
En hier zit geschiedenis. Hier heerst het verleden. Van vroeger.
Je kijkt ver
Heel vroeg 28 september 2023 werd de boom gekapt.
Ik was (bijna) klaar met mijn Engelse tocht door Canterbury en zo
En dan zie je het. Een hekwerk waar de boom stond.
En je kunt wel janken.
Tranen schieten in je ogen.
Ja er is een stekje op de omgezaaide stam. Maar als, als het uitgroeit
tot een boom en het gat vult dan maak ik het niet mee.
Het is nog lang geen boom en ik vraag me ernstig af of het stekje het
wel redt. Meestal is het nog de kracht van de boom, de energie die het
nog laat groeien. De reserves. Dat zie je zo vaak bij gekapte bomen.
Zelfs ontschorst doen ze nog groene scheuten maken.
Anders had ik zulke mooie foto's van een prachtboom op een prachtplek.
Het was de meest gefotograveerde boom van de wereld.
Het doet echt pijn. Via onderlangs (veel makkelijker) teruggelopen.
Vreselijk.
14 mei 2026
Mijn laatste boom van de toer. Tenminste, wat er nog staat.
Wat tref ik aan. Is die jonge scheut er nog?
Ik ging onderlangs naar boven. Niet via de muur.
Ik was alleen. Hoorde alleen de wind, vogels en mijn voetstappen.
alleen met mijn gedachten die geen stand hielden in de wind.
Het zijn er meer. Enkele tientallen. Ik meende zoiets al te zien van de
verte.
De scheuten schieten eruit.
Vermoedelijk ben ik er voor het laatst. Ik zal de orginele boom nooit
zien. De jonge scheuten nemen het over. Het is voorgoed veranderd.
Niet alles zal blijven maar er gaat weer een boom staan. Of twee.
Misschien meer.
Nog altijd onbegrijpelijk.
Zinloze daad.
Het doet nog altijd pijn.
Twee mannen die nu een gevangenisstraf uitzitten liet de wereld
schudden om het omzagen van de boom.
De omheining is ook aangepast. Gaas er om heen en soms wat erboven om
de boom te beschermen tegen een souvenir jager die een blaadje wil
plukken of erbij gaan staan?
Mijn emoties en die van de wandelaars lopen op om dit onbegrijpelijke
daad.
Een tijdje ging ik op de platte steen zitten en keek alleen maar naar
de omgeving. Een zacht buitje kwam even en de wind bleef blazen over
het gebied waar hij vermoedelijk altijd is.
Over verweerde en eeuwenoude stenen en ook hier waren vogels te horen.
Straks naar de ferry maar nu even een NU moment.
Ik mis Engeland en Schotland nu al. En ik ben er nog.
